…ein af mínum eftirlætistilfinningum er eftirveislulíðan! Ef þið þekkið þetta þá eruð þið í mínu liði. Það er sko, þegar maður er nýbúin að halda veislu, eitthvað sem hefur staðið lengi til og mikið af planeringum farið í. Síðan ertu á haus í veislunni, fæða fólk og hitta, og svo – svo er þetta bara yfirstaðið. Þá er húsið sprungið oftast og allt út um allt, þá fer ég beint í að laga allt til og ganga frá og eftirleikurinn er hreint hús – með blómum og afgöngum – það verður ekkert mikið betra en það sko!
…það var sko allt í rúst eftir stúdentsveisluna góðu og ég fór í gírinn að ganga frá og eftir varð nákvæmlega þessi tilfinning…
…smávegis af skrauti sem minnti á nýyfirstaðið partý, blóm í vösum…
…algjörlega óbrennd kerti, því eins og í góðri veislu að sumarlagi – þá gleymdi ég að sjálfsögðu að kveikja á kertum…
…nokkrar fánalengjur á velvöldum stöðum sem minna á sig…
…og uppáhalds – blóm blóm blóm…
…meira af þessum óbrenndu kertum, aldeilis ágætt að eiga þetta allt til góða…
…þið sjáið líka glitta í afganga þarna ofan á eyjunni, ommnomm…
…allt þetta stúdentabras vakti líka upp minningu um aðra stúdentaveislu fyrir örfáum ( *hóst* 29 árum) en þá voru þessi tvö agalega ung og fersk, núna erum við bara fersk…
…við skelltum því á okkur húfunum enn á ný, og tókum smá svona skets af bílastæðavörðunum…
…en eftirveisluróin er yndisleg, ekki sammála?
ps. þætti ótrúlega vænt um ef þið mynduð smella á like-hnappinn ef þið höfðuð gaman af póstinum!