Pabbi…

Það er ótrúlega skrítið að upplifa stundir sem breyta öllu lífinu eins og þú þekkir það. Andartak sem líður hjá og eftir það verður allt miðað við áður en að… og eftir að… Eftir að pabbi dó.

Hann pabbi minn blessaður hefði orðið 91 árs núna í mars 2026, þannig að hann hafði fengið að lifa sína ævi. Hann átti fjögur börn, 8 barnabörn og 5 langafabörn. Hann var ríkur á þann máta.

Hann hafði gaman af því að vera til: að syngja, synda, skíða, mála, borða, grína og leika.

Undanfarin fimm ár tók að halla undan fæti. Hann hafði lengi við þurft að notast við staf, fór síðan í göngugrind og að lokum var hann alveg orðinn bundinn við hjólastól. Taugasjúkdómur sem hrjáði hann tók sinn toll og hann gat ekki lengur notað hendurnar eins og áður, sem þýddi að hann gat ekki málað og eins hafði þetta áhrif á röddina og hann gat ekki sungið. Svo urðu kyngingarörðuleikar og hann átti orðið illt með að borða mat. Það var því erfitt að horfa upp á hann missa allt sem honum þótti skemmtilegt að gera frá sér, eitt af öðru. En að mestu leyti var hann þó það heppinn að vera kátur kall og það var ótrúlega skemmtilegt að heyra starfsfólk Hrafnistu lýsa því hversu ánægðar þær voru allar með hann, og að hann hefði alltaf brosað til þeirra og þakkað fyrir sig.

Í byrjun desember þá varð brekkan enn brattari og það dró meira og meira af honum. Hann hætti smám saman að fara í stólinn sinn og daginn fyrir Þorláksmessu var seinasti dagurinn sem hann sat í stólnum með okkur. En við vorum hjá honum krakkarnir hans og mamma, barnabörnin kíktu við eitt af öðru, og bróðir minn rakaði hann og við hlustuðum á Fóstbræðasyrpur og sungum með og fífluðumst. Hann brosti að öllu þessum hávaða í okkur og þáði svo ís, hann elskaði ís.

27.des var laugardagur og ég kom til hans í hádeginu, við vorum meira og minna öll systkinin hjá honum alla helgina. Öll barnabörnin kíktu við og knúsuðu hann, og hann fékk smá aukastyrk. Gat talað aðeins við okkur. Það var ótrúlega dýrmætt.

Þetta voru tvær nætur sem ég vakti yfir honum, náði kannski smáblundum í stól inn á milli, og seinustu nóttina hans vorum við fjögur saman systkinin. Hlustuðum á fallega tónlist, sem vakti upp gamlar minningar, spjölluðum, hlógum að fyndnum minningum og það var alltaf eitt okkar við hlið hans. Klukkustund áður en hann dó, þá opnaðist hurðin hans smávegis þrisvar sinnum – mjög taktvisst. Ég veit ekki með ykkur, en ég trúi því að þegar við förum þá hittum við aftur þá sem fóru á undan og þessir þrjár opnanir voru í mínum huga: amma, afi og bróðir hans pabba.

Síðan komu þrjú andvörp, smávegis bros lék um varirnar á honum og hann var farinn. Við vorum þarna í kringum höfuðið á honum, börnin hans fjögur og héldum öll í hann. Friðsæl stund, falleg á sinn máta en samt svo undur sár líka. Hann sem hafði alltaf verið hérna hjá okkur, var allt í einu ekki hér lengur.

Við fórum og vöktum hana mömmu, sem er í herberginu við hliðina, og hjálpuðum henni í föt og hún þegar hún kom inn í herbergið hans þá var hann með þennan friðsæla svip á andlitinu og My Way með Ragga Bjarna hljómaði. Viðeigandi var það, og því ákveðið síðar að þetta lag yrði spilað yfir honum í útförinni þegar hann yrði borinn út.

Það er skrítið að síðastliðin ár hafa hlutverkin snúist við, börnin verða umönnunaraðilar fyrir foreldra sína. En það breytir ekki þeirri staðreynd að allt í einu finnst mér ég vera í frjálsu falli, allt landslagið er breytt og ég þarf eitthvað að finna mig á nýjan leik, finna önnur kennileyti og læra að þekkja mig aftur.

Það er líka einstaklega undarlegt að upplifa að lífið heldur bara áfram, að þegar þú ert sjálfur að upplifa missi, sársauka, og að tilveran stoppi – þá heldur samt bara allt áfram – hvort sem þú sér tilbúin eða ekki.

Þetta var undarlegur desember, jólin komu og fóru nánast án þess að við yrðum vör við þau, pabbi deyr 29.desember og svo tekur við þeytivindan sem fylgir því að tæma herbergi, gera ráðstafanir og skipuleggja jarðarför. Nú er það afstaðið og þá þarf að finna taktinn í þessum nýja veruleika.

Elsku pabbi, ég sakna þín, ég mun sakna þín áfram og minnast þín á meðan ég lifi ♥