…það eru svo mikil forréttindi að búa á Álftanesinu fallega og eiga kost á því að taka göngutúra í þessu dásamlega umhverfi. En ég rakst á þessar myndir sem ég tók í byrjun september og mér fannst bara full ástæða til þess að deila þeim með ykkur hér…
…en við vorum eins og myndirnar gefa til kynna í göngutúr með strákana okkar, svona rétt um kl 20 að kvöldi til. Þeir eru báðir mjög duglegir að stilla sér upp, en Moli var þó frekar fyndinn á sumum myndum – eins og sést á nærmyndinni af honum…
…þetta var eitt af þessum kvöldum þar sem sumar og haust verða eitt og það var algjör stilla og allt eitthvað svo ótrúlega ferskt og fagurt á að líta. Við horfðum yfir til Bessastaða og tjarnirnar voru eins og spegill – það er einmitt á stundum sem þessum sem ég hugsa hvað sterkast til hans pabba, því þetta er svona mynd sem ég hefði sýnt honum á sínum tíma og hann beðið mig um að prenta út fyrir sig svo hann gæti kannski málað hana síðar…
…svo þegar við gengum til baka þá var sólin alveg að setjast og geislarnir léku um seinustu blómin sem enn stóðu…
…algjörlega undursamleg birta og friður…
…við vorum sko alveg að njóta þessa alls…
…það þarf stundum bara að beygja sig niður í grasið, og nota stráin og blómin sem ramma á myndunum, það getur gert svo mikið…
…svo var það þetta andartak, horft á hestana við sólarlagið og akkurat flugu þessir fuglar af stað…
…ég er eflaust hrikalega væmin, en stundum þegar maður sér alla þessa fegurð þá fæ maður bara verki í hjartað sko…
…smá væminn póstur, en það er alltaf gott að minna sig á að “líta sérhvert sólarlag, sem hið hinnsta væri það” ♥
ps. þætti vænt um að þið mynduð smella á like-hnappinn ef þið
höfðuð gaman af póstinum og ekki væri nú verra að heyra aðeins frá ykkur!