…og/eða jólakassar eru mér afar hugleiknir þessa dagana. Enda er verið að veiða þá fram úr geymslunni, draga þá niður af háalofti og héðan og þaðan úr skúmaskotum. Á hverju einasta ári sýpur maður hveljur og stynur með sjálfum sér: “Jesssúminnhvaðégánúalltofmikiðafþessujólagúmmelaðioghvaráaðkomaþessuöllufyrir” alveg á…
…eða áfram með smérið. Beint framhald frá seinasta föstudegi, og þegar við skyldum the “the skank” eða skenkinn, þá stóð hann um það bil svona… …en í dagrenningu næsta dag, þá var víst svona… …já – ég verð víst seint…
…eða svona bland í poka. Var um daginn í Rúmfó á Korpu og rak augun í þessa mottu, mér finnst hún æði! Ég var reyndar að leita í strákaherbergið, þannig að mér fannst hún helst til dömuleg, en svo æææææði……
…er mál málanna í dag 🙂 Ég ætlaði að taka skilmerkilegar myndir af þessari uppröðun og efninu, en þetta var svo einfalt að það tók því ekki. Í þetta fór: *Skál úr hinum Góða Hirði, áður úr Ikea * Fullt…
…að allt að færast í nýjan búning. En þrátt fyrir það þá er ég ekki farin að draga fram jólakassa. Það var jú reyndar einn örlítill, sem var fremstur í geymslunni og geymdi eftirlegukindurnar síðan síðasta vetur. Annars eru þetta…
…húrra! Það er nefnilega alltaf sælla að gefa en þiggja, ekki satt? Haldið þið ekki bara að vinir okkar hjá Prentagram hafi verið svo kát með að heyra um persónulegu afmælisgjöfina (sjá hér) að þau höfðu samband og buðu mér…
…en síðan þá eru liðin 20 ár! Trúið þið þessu? Hvað gerðist 1994? Við kynntumst í fyrsta sinn 6 vinum sem bjuggu saman í New York 🙂 Við fengum að kynnast Jim Carrey verulega vel með Ace Ventura og Dumb&Dumber.…
…var það heillin! Snilldin við netið, og allar þessar myndir og upplýsingar sem að flæða að okkur á degi hverjum, er að við hverja einustu hugmynd sem þú sérð, við hverja einustu mynd – þá kviknar ný hugmynd. Þannig er…
…hefur mér nú orðið tíðrætt um það hversu hratt tíminn líður. Við því er ekkert að gera, hann marserar yfir andlitið á manni og allt stefnir suður á bóginn 😉 en það þýðir ekkert að það sé ekki hægt að njóta…
